Um greinina ‘Making a mess of academic work: experience, purpose and identity’ eftir Malcolm and Zukas, 2009.
Mínar hugleiðingar
Þessi grein er með jargon-fylltari greinum sem ég hef lesið. Þar sem jargonið er ekki á mínu sviði þá er ég ekki viss um að ég hafi fyllilega skilið greinina, en skal þó reyna að þýða yfir á mannamál.
Mér sýnist sem að höfundar séu að gera tvennt í einu
- Andmæla að auðvelt sé að skipta vinnu háskólaprófessora niður í þægilega flokka, það er ‘kennslu’, ‘rannsóknir’, og ‘stjórnun’. Höfundar vilja meina að þetta sé gert aðallega frá stjórnunarlegu sjónarmiði, til að hægt sé að borga ákveðna klukkutíma, og sanna að þjóðfélagið sé að fá ‘virði’ fyrir peningalegt framlag. Hins vegar upplifi háskólaprófessorar (akademískir starfsmenn) vinnuna ekki svona ‘klippt og skorið’ sem veldur þeim erfiðleikum, því ‘opinbera’ sagan og ‘einkasagan’ passar ekki saman.
- Segja að ef akademískir starfsmenn færu eftir þeim klukkutímum sem vinnu þeirra er úthlutað, þá myndi háskólinn leggjast á hliðina. Þar með eru höfundar að benda á að kennarar vinnu miklu fleiri klukkustundir en þeir fái borgað fyrir.
Ég er ekki alveg viss um að það sé ekki hægt að skipta starfinu niður í ‘kennslu’, ‘rannsóknir’ og ‘stjórnun’, amk svo lengi sem maður er ekki með framhaldsnemendur á sínu framfæri. Um leið og þeir bætast við þá flækist málið. Ég upplifi amk vinnuna að mestu sem ‘kennslu’ eða ‘rannsóknir’ því þessir tveir hlutir eru (sem stendur) algjörlega óskyldir. Hvað varðar ‘stjórnun’ þá felst hún í augnablikinu í því að mæta af og til á klukkutíma langa fundi og segja hvað mér finnst – það er ekki mikil stjórnun þar verð ég að viðurkenna. Ef ég leggðist í að sækja um styrki til hægri og vinstri, þá mætti rífast um hverju það tilheyrði.
Mér finnst hins vegar nokkur sannleikur í því að akademískir starfsmenn eru í dag að upplifa ‘nýjan heim’ þar sem ‘frelsið gærdagsins er að miklu leyti að hverfa. Háskólar eru að breytast í fyrirtæki, og með því fylgja kvaðir og reglugerðir – sem passa oft ekki við upplifunina. Nemendur gera sér grein fyrir þessu, og ég held að þeirra kröfur og væntingar séu líka að breytast.
Ég er einnig sammála því að háskólakennarar (amk nýrri kennarar) eru að vinna mun meira en þeir fá borgað fyrir. Fyrir mína parta þá hef ég ekki ennþá náð að uppfylla það sem samningurinn minn segir mér að ég eigi að gera, það er eyða helmingi tímans í kennslu, tæplega helmingi í rannsóknir og nokkrum klukkutímum í ‘stjórnun’. Meiripart veturs þá hefur 95% tímans farið í kennslu, en núna loksins þá hef ég gert mánudaga ‘kennslulausa’ sem þýðir að 20% af vikunni (tæknilega) fer í ‘rannsóknir’ – sem þessa dagana samanstanda af því að lesa mér til um háskólakennslu. 🙂
Eitt sem vakti athygli mína líka, var umræðan um ‘hvar’ vinnan fer fram. Þannig brjóta höfundarnir ‘fjórða vegginn’ og skrifa
“Thus, as you read this paper, perhaps in bed, or on a plane between countries, at some time in the future, you interact with us in the past, at a laptop on the kitchen table in a house which neither of us lives in, and in a city where neither of us works.”
Setningin heldur áfram (heldur torskildari)
“The workplace does not produce work; rather, purposive academic work itself creates the workplace in a way which evades the spatial and temporal discipline of the academic institution and of the educational policy structures which drive it”
Þýðir þetta að háskólakennarar eru dæmdir til að vinna vinnuna sína ekki á vinnustað (skrifar hún þar sem hún situr við sitt eigið eldhúsborð, því mánudagar eru ‘rannsóknardagar’ og því best að vinna að heiman?)
Abstract
Within the policy discourse of academic work, teaching, research and administration are seen as discrete elements of practice. We explore the assumptions evident in this ‘official story’ and contrast it with the messy experience of academic work, drawing upon empirical studies and conceptualisations from our own research and from recent literature. We propose that purposive disciplinary practice across time and space is inextricably entangled with and fundamental to academic experience and identity; the fabrications of managerialism, such as the workload allocation form, fragment this experience and attempt to reclassify purposes and conceptualisations of academic work. Using actor-network theory as an analytical tool, we explore the gap between official and unofficial stories, attempting to reframe the relationship between discipline and its various manifestations in academic practice and suggesting a research agenda for investigating academic work.