Um greinina Academic practice in transition: hidden stories of academic identities.
Mínar hugleiðingar
Greining byrjar á því að sannfæra lesandann um mikilvægi þess að hlusta á ‘sögur’ sem fólk segir um sjálft sig. Síðan eru settar fram tvær ‘sögur’ sem eru í raun samsafn af mörgum sögum, en lýsa tveimur algengum sjónarmiðum/sjálfs-sögum háskólakennara
- Ungur kennari, búinn að kenna í tvö ár eða minna eða í hlutastarfi í kennslu, en oft búinn að vinna lengi á ‘venjulegum’ vinnustöðum, oft í stjórnunarstöðu: Er gríðarlega glaður með frelsið sem starfið býður upp á. Elskar að það að ‘læra’ eru grunnpartur af starfinu. Búinn að fá upp í kok af samkeppni á ‘venjulegum’ vinnustöðum. Starfið er ‘himnaríki’.
- Eldri kennari, búinn að kenna í mörg ár. Finnst hann aldrei muna ná ‘hátindi’ í starfinu, sama hversu miklu er fórnað og hversu mikið er unnið. Ekki ánægður með nýjar stjórnhætti, með úttektum og stýringum. Það að stunda ‘rannsóknir’ þýðir að ‘eltast við peninga’. Starfið er ‘routine, mundane, procedural’, sem passar ekki við fyrri hugmyndir. Of margir nemendur, merkingarlausar rannsóknir, einmana og utanveltu.
Ég fæ út úr þessu að fólk er sannfært um að ‘grasið sé grænna hinum megin‘! Þrátt fyrir ungan starfsaldur verð ég samt að vera sammála um að ég upplifi háskólastarfið sem ‘routine, mundane, procedural’, sérstaklega þegar ég er að kenna tvo kúrsa og allt gengur út á að missa boltana ekki í gólfið. Ég samsama mig líka með að finnast ég er vera út af fyrir mig, utanveltu, ekki partur af teymi sem vinnur að sameiginlegu markmiði, enda lokuð inni á skrifstofu mestan part dags. Það finnst mér heldur dapurlegt.
Abstract
Academic work is becoming increasingly restrictive and controlled as tertiary institutions move towards a more corporate managerialistic mode of operating. This paper uses a narrative lens to explore the ways in which academic staff make sense of this new environment. In particular, it compares academic staff’s stories of their worklife with the official organisation – representative stories promulgated by the university. The study examines the ways academic staff make sense of their workplace when the corporate stories no longer reflect their views of work, institution or personal values. Data gathered during a world café event depicts two constructions of academic identity and compares these private stories with the public stories provided by the university. The paper concludes by addressing some of the concerns inherent in the loss of plurality that occurs when tertiary institutions move towards an homogenised environment.