Um grein eftir Gerlese S. Åkerlind: Growing and Developing as a University Teacher – Variation in Meaning – FYRRI HLUTI

Grein úr ‘Studies in Higher Education, Volume 28, No. 4, October 2003‘.

[Eftirfarandi á bara við fyrsta part greinarinnar, umfjöllun um síðari partinn er hér.]

Það fyrsta sem ég rek mig á við lestur þessarar greinar er að ég hef ekki enska orðaforðann til að skilja hana.  Leitaði mér því þekkingar á netinu.  Wikipedia hefur þetta að segja um tvö orð sem ég hafði aldrei séð áður:

• Phenomenography is a qualitative research methodology, within the interpretivist paradigm, that investigates the qualitatively different ways in which people experience something or think about something (Ference Marton, 1986). Phenomenography, an approach to educational research that appeared in publications in the early 1980s (Marton, 1981; 1986), initially emerged from an empiricalrather than theoretical or philosophical basis (Åkerlind, 2005).
• Ontology is the philosophical study of the nature of being, existenceor reality in general, as well as the basic categories of being and their relations. Traditionally listed as a part of the major branch of philosophy known as metaphysics, ontology deals with questions concerning what entities exist or can be said to exist, and how such entities can be grouped, related within a hierarchy, and subdivided according to similarities and differences.

Hafandi afgreitt þann þekkingarskort hóf ég lestur fyrir alvöru.  Greinin skiptist í nokkra parta, svo það liggur beinast fyrir að afgreiða hvern part sér, í þeirri röð sem þeir birtast.

Fyrsti parturinn eyðir miklu púðri í að taka saman fyrri rannsóknir og finna hvað þær eiga sameiginlegt, svo og hvað greinir þær að.

Mér sýnist sem að það sé almennt samþykki meðal menntunarfræðinga um að það séu tveir pólar í kennslu

1. Kennarinn, kennarinn, kennarinn
2. Nemandinn, nemandinn, nemandinn

Kennaramiðaði póllinn, þar sem kennarinn ‘treður’ upplýsingum í kollinn á nemendum, hann endurtekur þær á prófi, og þær síðan detta út fljótlega á eftir (vegna vannotkunar og tengslaskorts við annað efni í kollinum) er almennt talin ‘óæðri’ nemendamiðaða pólnum.   Í nemandamiðaðri kennslu  gengur allt út á að nemandinn fari djúpt ofan í efnið, tengi það vel og rækilega við annað sem er í kollinum á honum/henni, og finni sína eigin leið til að ‘adopt the conceptual framework in line with that shared by experts in the field’.

Þar sem fræðimenn verða að finna sér eitthvað til að rífast um, þá fylgja miklar spekúlasjónir um hvort að pólarnir séu í raun pólar, það er á milli þeirra er span þar sem kennsla getur verið ýmis konar blanda af báðum kennsluaðferðum (continuous spectrum) – eða hvort að pólarnir séu ekki pólar, heldur að önnur aðferðin sé innifalin í hinni (hierarchy).

Til að flækja málin enn frekar, þá veður höfundur út í þá mýri að gera greinarmun á því sem kennarar stunda, því sem þeir vita af, og því sem þeir svo trúa.  Ég les þá umfjöllun þannig að ef kennari veit ekkert um kennslufræði, þá detti hann svo til örugglega inn í kennaramiðaða kennslu, og fer aldrei út í nemendamiðaða kennslu.  Ef kennari hins vegar veit af, eða trúir því að það séu til fleiri aðferðir, þá geti verið að hann beiti þeim, en það er samt ekki öruggt.  Ég verð samt að viðurkenna að ég hreinlega skil ekki eftirfarandi setningu: “I would like to argue for the potentially inclusive nature of relationships between different conceptions of teaching”.   Hér vantar mynd til útskýringar!

Að loknum innganginum snýr höfundur sér að því að kynna uppsetningu og þáttakendur í rannsókn á hvernig

1. háskólakennarar upplifa sinn eigin þroska sem kennarar, og
2. sambandið á milli hvernig kennarinn skilur kennslufagið og hvaða áhrif það hefur á kennslu kennarans

… (og hvað eru mörg k í ‘því’?) 🙂