[Sett inn á umræðuþráð í Moodle.]
Ég eyddi nokkrum tíma í að skoða myndbönd frá University of Nottingham varðandi “Teaching Methods, Large group teaching“. Þar fannst mér ég finna nokkra áhugaverða punkta, t.d.
- ‘You should actually think explicitly “how are you going to perform this material?”‘ úr “If lecturing is a performance, how do you prepare?“. Ég hef staðið sjálfa mig að því að mæta í tíma og verið ekkert rosalega áhugasöm um efnið, sem síðan smitar augljóslega út frá sér. Það er góður punktur að maður þurfi að íhuga skap, tón, og að vera búin að skipuleggja hvaða spurninga skal spyrja, og/eða ‘fyndna sögu’ til að segja.
- Að hugsa upp spurningar sem sem flestir geta svarað (‘Asking questions of students in lectures‘). Góður punktur með að ef maður setur strax upp ‘spurt-og-svarað’-andrúmsloft þá sætta nemendur sig við það og taka þátt. Það hefur nokkurn veginn verið mín reynsla líka.
- Ég varð pínkulítið afbrýðisöm þegar ég sá hvað skólinn er með flott ‘instant-skoðanarkönnunar-kerfi’, en þá á kannski helst við í reglulega fjölmennum kúrsum (‘Altering lectures in response to student input.‘). Það sem ég kenni fámennum bekk, og spyr ekki móralskra spurninga, þá er svo sem ekkert að því að ætlast til að fólk rétti upp hendur – en ég hef rekið mig á að þurfa að gera það almennilega, það er setja upp valmöguleika, og ekki hætta að spyrja um álit fyrr en allir hafa ‘kosið’.
- Mér fannst flott að sjá hvernig einn kennarinn nær að tengja sína rannsóknarstarfsemi inn í fyrirlestra (‘Linking research and teaching.‘) Ég glími við tengt vandamál, en það er að það sem er ‘kennanlegt’ á mínu sviði er yfirleitt það einfalt að það er ekki notað í ‘alvörunni’. Bara í dag dró ég nemendur í gegnum stærðfræðilega útleiðslu, en þurfti svo að viðurkenna að sökum ‘raunveruleikans’ (sem er ólíkur hinum fullkomna fræðilega heim) þá koma þau líklega aldrei til að reka sig á nákvæmlega það sem ég var að kenna þeim, heldur frekar fjarskyldan ættingja þess, sem ég ætlaði ekki að fara nánar út í. Þetta dregur að mínu mati úr vægi þess sem maður er að sýna – og ég velti fyrir mér hvort maður eigi yfir höfuð að sýna það.
- Fannst gott að sjá útfærslu eins prófessorsins á að láta fólk svara spurningum í hópum (‘Questions and activities in lectures.‘). Held samt að það sé verra að hóparnir eru myndaðir án þess að fólk fái persónulegan tíma til að hugsa um málið fyrst. Mér finnst sniðugara að láta fólk hugsa aðeins eitt fyrst, og svo mynda hópa – en það kannski gengur ekki upp í mjög fjölmennum kúrsum bara út af tímanum sem það tekur. Í þeim 1-2-allir verkefnum sem ég hef staðið fyrir þá hef ég svo ekki beðið um blöðin til baka, en kannski væri sniðugt að gera það endrum og eins.
Ýmislegt annað vakti áhuga, til dæmis úttekt á hljómburði í kennslustofum, svo og vangaveltur um hvort fyrirlestrargögn eigi að vera aðgengileg fyrir tíma (ég er sammála því að það sé gott, en er oft ekki að skila þeim af mér fyrr en 20-30 mín fyrir tíma!). Annað var minna áhugavert, einkum vegna þess að ég hef ekki lent í að kenna reglulega stórum hóp ennþá.