Um grein eftir Gerlese S. Åkerlind: Growing and Developing as a University Teacher – Variation in Meaning – SEINNI HLUTI

Grein úr ‘Studies in Higher Education, Volume 28, No. 4, October 2003‘.

[Eftirfarandi á við um síðar part greinarinnar, umfjöllun um fyrri partinn birtist áður hér.]

Síðari hluti greinarinnar eftir Åkerlind fjallar um hans eigin greiningu/niðurstöður á viðtölum við 28 kennara.  Hann kemst að þeirri niðurstöðu að kennarar upplifi framfarir/þroska/þróun á þremur sviðum

  1. “Þægindi” kennslu, það er aukið sjálfstraust kennara, og/eða kennsla verður áreynsluminni (Teacher Comfort)
  2. Þekking og hæfni eykst, kennari þekkir námsefnið betur og kann fleiri kennslu-trikk/leiðir/aðferðir (Teaching Practice)
  3. Nemendur læra betur (Student Learning)

Fyrstu tveir flokkarnir eiga við um kennarann sjálfan, en sá síðasti á við um aðra en kennarann.

Á móti skiptir hann tegund kennslu í fjóra flokka

  1. Kennari sem sendir (Teacher Transmission)
  2. Áhersla á tengsl við nemendur (Student Relations)
  3. Áhersla á virkni nemenda (Student Engagement)
  4. Áhersla á nám nemenda (Student Learning)

Fyrri tveir flokkarnir eru ‘kennaramiðaðið’ á meðan síðari tveir flokkarnir eru ‘nemendamiðaðir’.

Restin af greininni fjallar um innbyrðis tengsl þessara flokka, og hvaða tegundir þróunar/þroska kennara tengist hvaða kennsluháttum.  Fyrir mig persónulega þá fannst mér það minna áhugavert heldur en flokkunin sjálf, en þó get ég ímyndað mér að minn eiginn kennsluferill muni/geti fylgt því sem þarna er lagt fram.

Åkerlind gerir nokkuð úr því að sumar tegundir þróunar/þroska gerist ekki fyrir allar tegundir kennslu.  Ef kennsla er af “teacher transmission” toga, þá er er þroski kennarans eingöngu sá að “þægindi kennslu” aukast.

Hafandi farið í gegnum þetta námskeið, þá býst ég við að ég sé nú orðin meðvituð um þessar mismunandi kennslu-tegundir, og eigi því hægara en ella að tileinka mér (eða stefna á) “æðri” kennsluaðferðir en bara “útsendingu staðreynda”.  Þannig hef ég gert tilraunir til að virkja nemendur (Student Engagement), og reyni að vera meðvituð um tengsl við nemendur (Student Relations).  Ég hef hins vegar ekki hætt mér í ‘djúpu laugina’ það er “Student Learning”, nema að mjög litlu leyti.

Það er hins vegar gott til þess að vita að maður má búast við að verða (vonandi) ‘betri’ kennari með árunum.

This entry was posted in KEN212F, Starfskenningar. Bookmark the permalink.