Datt í hug að hripa niður nokkur orð um tíma dagsins. Verð að segja að þessir tímar eru með því skemmtilegra sem ég geri þessa dagana. Bæði vekja þeir mann til umhugsunar, en svo er bara svo gaman að fá samverustund með svona skemmtilegu, áhugasömu (áhugaverðu!) og reynslumiklu fólki.
Tíminn (það er kannski misnefni, ætli ‘samverustundin’ sé betra orð) í dag gekk út á kennslu í smærri hópum. Útgangspunkturinn var að ef nemendahópurinn sé í smærri kantinum, þá geti verið viðráðanlegt að færa sig meira út í hópvinnu – og þá er undirliggjandi sú trú (staðreynd? óskhyggja?) að nemendur læri meira af hópvinnu en að hlusta óvirkir á fyrirlesara.
Guðrúnu tókst að fá okkur í til að prófa sjálf að ræða með ‘snjóboltaaðferð’, og það var alveg rétt sem hún benti á eftir á að umræðurnar í stækkaða hópnum voru allt aðrar en umræðurnar í upprunalega hópnum. Það kom mér skemmtilega á óvart. Hins vegar vorum við stoppuð í miðjum klíðum til að ræða námsmat, svo það reyndi aldrei á hvort að við gætum sameinað umræðurnar.
Umræðan fór fljótlega að snúast um praktísk mál eins og námsmat, hvernig er hægt að koma í veg fyrir kvart og kvein nemenda, hvað er hægt að gera þegar nemendur kvarta og kveina, hvað það getur skipt miklu máli að hafa vel skilgreint verkefni, með skilgreindum hlutverkum þáttakenda o.s.frv. Þá rann upp fyrir mér að í mínum kúrsi eru ekki gefnar neinar einkunnir fyrir hópvinnu – og ég hef reyndar ekki íhugað hópvinnu á þessum skala.
Fyrir sjálfa mig þá var þetta því mikið af upplýsingum sem gætu komið sér vel á næsta misseri. Sem stendur er ég bara að taka músarskref í átt að hópavinnu. Ég hef helst prófað mig áfram með 1-2-allir hópvinnu-aðferðina sem Guðrún kynnti á nýkennara-námskeiðinu forðum daga. Ég hef þá rétt nemendunum gul blöð og beðið þau um að gera eitthvað, svo tala tvö og tvö, og svo tekið fólk upp á töflu eða spurt út í herbergi. Nú þegar ég hef gert þetta þrisvar með skömmu millibili þá eru þau farin að venjast þessu, og eru velflest nokkuð ‘geim’ (‘game’) sem er mikill léttir.
Varðandi spurninguna um hvað nemendur læra af hópvinnu (sem er vinkill á spurninguna hvort “nemendur læri meira af hópvinnu en að hlusta óvirkir á fyrirlesara.”) þá tókum við svona “brainstormin” session á það – sem er líka form af hópvinnu. Mér sýndist sem niðurstaðan hefði verið að hópvinna kennir aðra hluti meðfram hinu eiginlega námsefni.
Sjálf hef ég tekið þátt í nokkrum brainstormin fundum, en minnisstæðastur er einn haldinn af leikskólakennurum í draumaleikskólanum sem sonur okkar var í í Bandaríkjunum. Þar vorum við foreldrarnir fyrst látnir leika okkur með nokkrar tegundir af leir, og síðan var talað um það eftir á hvað börnin væru að fá út úr því að leika sér með leir. Mér er þetta einkum minnisstætt því ég tók að mér að vera ritari fyrir minn hóp, og kynnti okkar niðurstöður. Það er bara verst að það geta ekki allir verið ritarar eða kynnar!
Guðrún kom svo inn á það í lokin að maður hættir á að missa svolítið tökin sem kennari þegar námið er fært yfir í hópvinnubúning. Það er ákveðin hætta fólgin í því að fá nemendurna sjálfa til að “uppgötva” námsefnið og alla vinkla þess, en á móti kemur að það sem þau læra, læra þau líklega betur en það sem maður reynir að troða inn í hausinn á þeim. Þetta er eitthvað sem ég mér hugleikið þar sem ég velti fyrir mér hvað ég á að gera á næsta misseri þegar ég á að taka við kúrsi sem er mun verklegri en núverandi kúrs.