Fyrsti tími KEN103F var í dag í stofu 310 í Árnagarði. Alls voru 14 nemendum mættir, þar af vorum við 6 sem tókum saman KEN212F fyrir áramót. Á móti okkur tóku Guðrún Geirsdóttir og Ingvar Sigurgeirsson, sem munu skipta með sér námskeiðinu.
Ingvar byrjaði á að segja okkur frá trikki til að fá fólk til að slökkva á farsímanum sínum: Að segja að farsímar séu velkomnir í tíma, því að í hvert skipti sem hann hringi í tíma, þá sé móttakandinn búinn að lofa að borga kr. 500 til Barnahjálpar Sameinuðu Þjóðanna. 🙂
Talandi um truflun í tíma þá deildi einn nemandinn tölfræði úr óformlegri kennslutilraun sem var framkvæmd: það er að allir nemendum sem mættu með fartölvu í tíma sætu öðru megin í salnum, á meðan þeir tölvulausu sátu hinum megin. Hún sagði að hún hefði endað á að “kenna” í raun aðeins þeim tölvulausu (því það var ekki hægt að ná sambandi við hina) og að það hefði verið áberandi meira fall í tölvuhópnum.
Að því loknu var farið inn á Blakk, til að skoða vefsíðu námskeiðsins. Þar var okkur sérstaklega bent á að skoða Design and Teach a Course frá Carnegie Mellon háskólanum, og við beðin um að setja inn kynningu á okkur sjálfum inn á Blakk.
Ingvar ítrekaði að í þessu námskeiði væru engin hörð/rétt svör, heldur væru allir hlutir tengdir kennslu álitamál. Hér væri ætlunin að bera hugmyndir, aðferðir og annað slíkt á ‘hlaðborð’ og það væri okkar að velja og hafna, og blanda eftir eigin geðþótta.
Því næst tók við umræða um sætaskipan, það er hvernig væri best að raða upp borðum (í hálfhring ef kostur er, það er ekki svo hjá mér), af hverju, og hverjir gallarnir væru. Ingvar talaði um að nemendur veldu oft sæti eftir því hvort þeir ætluðu að vera ‘virkir’ eða ‘óvirkir’. Skv. hans reynslu þá sitja ‘virku’ nemendurnir á hliðunum, og þeir ‘óvirku’ á hornum og endum.
Ingvar kynnti okkur því næst fyrir efnismikilli heimasíðu sinni, þar sem hann veitir heiminum aðgang að öllu hans kennsluefni. Síðan var haldið í kaffi.
Eftir kaffi talaði Ingvar um að það geti verið gott að spyrja nemendur hvað sé að ganga vel (engar samræður, bara upptalningu á atriðum), og svo spyrja nemendur ráða (aftur engar samræður, bara upptalning) þegar kannski þriðjungur er liðinn af námskeiðinu.
Við tók umferð um hópinn þar sem allir kynntu sig, og síðan fengum við eina mínútu til að íhuga hvað við vildum fá út úr þessu námskeiði. Ég hafði svo sem ekki leitt hugann mikið af því, en þegar á hólminn var komið þá langaði mig að fá hjálp við að skilja hversu mikið skal kenna, hversu djúpt, sérstaklega miðað við 900 bls. kennslu bók. Mig vantar líka hugmyndir til að halda kennslunni ‘lifandi’, til að reyna að forðast ‘slumpið’ sem verður um miðbikið.
Margir aðrir nemendur minntust á námsmat, hvernig virkja má nemendur, að fá tækifæri til að endurskrifa námskeið sem var búið að kenna oft og mörgum sinnum, o.s.frv.
Að þessu loknu tók Guðrún við og las upp byrjunina á grein eftir sjálfa sig. Þar talaði hún um þá yfirþyrmandi ábyrgð sem fylgir því að skipuleggja námskeið, sem hljómaði svo sannarlega kunnuglega í mínum eyrum (hliðarskot: ég las meiri að segja greinina í kvöld!)
Síðan opnaði Guðrún glærurnar sínar, og fór að tala um þetta ‘ill-skilgreinanlega’ hugtak: námskrá. Svo virðist sem orðið nái yfir margt og mikið, og sé ekki vel skilgreint. Hún sagði frá rannsókn um það hvernig kennarar skipulegðu námskeið, og að flestir ákveddu innihaldið fyrst. Ég sagði frá því á móti hvernig ég valdi fyrst kennslubókina, og er síðan að kenna upp úr henni (að miklu leyti).
Tíminn flaug frá okkur sem fyrr, en okkur var sett fyrir verkefni fyrir næsta tíma, sem ég vonast til að komast í gegnum áður en tvær vikur eru liðnar! 🙂