Ég er sammála mörgu af því sem kemur fram í grein Ron Oliver. Ég finn það hjá sjálfri mér að mig langar til að sveigja námsefnið frá því að vera ‘utanbókarlærdómur’ yfir í að ‘kynning á nýjum hlutum og hvernig þeir eru notaðir’, það er að segja “hvernig upplýsingarnar eru notaðar” frekar en “hverjar upplýsingarnar eru”.
Það er samt erfitt að brjóta sig út úr því fari, og ég fann fyrir því á misserinu sem leið, að mér fannst ég ekki nógu dugleg að hlúa að hæfni (competency) og frammistöðu (performace), en datt heldur mikið í gamla góða ‘halda fyrirlestur, ítreka með heimadæmum’-farið. Það kemur mér því ekki á óvart að hann segi að það hafi gengið erfiðlega að breyta kennsluháttum með upplýingatækni, því að kynslóðin sem er að kenna lærði sjálf á ‘gamla’ mátann.
Það sem mér finnst vanta í þessa grein er umræða um hvernig nemendum sjálfum finnst að hlusta á fyrirlestra á netinu. Ég veit að sumir nemendur hafa sleppt því að mæta í eðlifræðitíma í háskólanum hérna heima, og í staðinn horft á frábæra eðlisfræðifyrirlestra frá MIT á netinu í staðinn.
Á móti kemur að margir nemendur ætla sér að horfa á fyrirlestra þegar þeim hentar, en margir hverjir hætta við þegar á hólminn er komið, og reyna síðan að horfa á margar klukkustundir af efni rétt fyrir próf (eða fylla út lestrardagbók á síðustu stundu… ahemm!).
Ég tek því undir að það eru gríðarlegir möguleikar sem felast í notkun upplýsingatækni, en finnst samt sem að dæmið sé ekki ‘leyst’, hvorki með tilliti til tækninnar (upptökur með vefmyndavélum eru oft slæmar), eða kennsluskipulags (nema maður sé eðlisfræðiprófessor við MIT kannski), eða þess aga sem þetta krefst af nemendum.
Í lokin vil ég segja að það kom mér ekki mikið á óvart að Oliver segir að áætlaður peningasparnaður vegna upplýsingatækni-notkunar hafi ekki komið fram. Það liggur í hlutarins eðli að tækni er dýr, sérstaklega ný tækni. Kannski kemur að því að kennsluvandamálið verði ‘leyst’ og þá má búast við að kostnaður minnki, en þangað til verða fjármál höfuðverkur.
Annað sem ég velti fyrir mér er kostnaðurinn fyrir nemendur, svo og aðgengi nemenda að námi þegar fleiri og fleiri námskeið verða komin á rafrænt form. Háskólanám er ‘big business’ og í hag skóla að halda námskeiðunum út af fyrir sig. Hversu lengi þeir komast upp það er stór spurning – og einnig hvort að það sé æskilegt að lokað sé á þekkingu.
Þetta er svo sannarlega ‘brave new world’ og það verður gaman að fylgjast með þróuninni.