Í upphafi tímans fór Guðrún yfir næsta tíma, og kom með þá hugmynd að kynna okkur fyrir aðstöðunni í Stakkahlíð sem mér leist vel á. Ég hef aldrei komið þangað, og því síður veit ég hvaða aðstöðu þar er að finna. Guðrún kynnti einnig gest tímans, Baldur Sigurðsson, sem er dósent í íslensku á Menntavísindasviði Háskóla Íslands.
Síðan tók við formleg umræða dagsins sem var um námsmat. Mér fannst það skemmtileg æfing/’hóplausn’ að láta hvern og einn koma með tillögur á post-it miðum, og síðan flokka þá upp á töflu (þarf að muna þessa aðferð!). Þar sannaðist hið forkveðna að það er fátt nýtt í kýrhausnum, því svörin röðuðu sér snyrtilega í flokka. Við ræddum örlítið um hvert vægi hvers flokks ætti að vera, en það var að mestu skautað yfir það.
Því næst dreyfði Guðrún dæmi um matskvarða, þar sem búið var að skrifa niður hvað einkenndi framúrskarandi verkefni, meðal verkefni og svo slakt verkefni fyrir hina ýmsu flokka. Hún ræddi einnig að í staðinn fyrir að hafa þrjú einkunnaþrep (sem getur verið erfitt ef einingin er mjög stigamikil) þá geti oft verið betra að skilgreina framúrskarandi og arfaslakt verkefni og hafa um 5 þrep á milli að velja. Ef hins vegar verkefni er ‘staðist/fallið’ þá þarf að skilgreina þröskuldinn, sem væri þá ‘meðal’ verkefni.
Ég átti örlítið erfitt með að finna mig inni í þessari umræðu allri, því að mitt námsmat byggist svo til eingöngu upp af dæmum og stuttum spurningum, en ekki lengri verkefnum og skýrslum. Það hefði verið áhugavert að sjá nálgun á þessa umræðu frá raungreinakennara. Ég hef sjálf haft það sem reglu að brjóta hvert dæmi upp í minni einingar og gefa stig fyrir hverja (rétt) leysta einingu. Það sem ég glími hvað mest við hins vegar er að búa til dæmi sem eru ‘stiganna virði’/ekki of þung, og eru sanngjörn hvað varðar efnisyfirferð.
Það er hins vegar umhugsunarvert, nú þegar ég er komin að mestu í gegnum námsefnið, að líta kannski til baka og sjá hvað það var sem ég var að reyna að kenna nemendunum – og búa til námskvarða út frá því sem ég get síðan samið próf eftir. (Í upphafi hausts, þá hafði ég lesið mig í gegnum um það bil þriðjung bókarinnar og því alls ekki viss hvert ég væri að fara nákvæmlega, þótt ég hefði grófa hugmynd um hvað væri í vændum.)
Eftir kaffihlé tók Baldur til máls, og hans meginskilaboð virtust vera að námskvarðar ættu að lýsa getu, en ekki skorti á getu. Hann heldur utan um mikinn matsatriðabanka, sem virðist henta vel fyrir orðlöng verkefni.
Því miður þurfti ég að fara áður en tíminn var búinn til að ná í barn úr leikskóla, og missti því af umræðunum sem spunnust um þessar pælingar Baldurs. Mér sýndist í eitt augnablik sem að fólk væri annað hvort sammála um að fara þyrfti varlega með tilfinningar nemenda, eða að harkan ætti að ráða því að þannig sé það úti í hinum raunverulega heimi. Ég held að báðir hópar hafi ýmislegt til síns máls.
Pælingar sem skutu upp kollinum: Er það sanngjarnt að ég dragi fólk niður vegna reiknivillna? Ég er ekki að kenna þeim reikning!? Vil ég í raun að heimadæmin séu leiðbeinandi, en er samt með stóran hóp nemenda sem leggja ekki í dæmi sem byrja á orðunum “sannið að…” og fara því aldrei inn þann ranghala og komast upp með það. Grunnspurningin er auðvitað: “Hvað er ég að prófa með dæmunum mínum?”.