Okkur var boðið í húshitunarpartý til vinnufélaga Finns á laugardagseftimiðdegi. Þar voru saman komin mörg þeirra sem unnu með Finni í GrínBorder á sínum tíma og það var gaman að spjalla við gamla vini.

Bjarki algjörlegra yfir sig heillaður af “nerf”-byssu.

Það var boðið upp á einkennisrétt Quebec, franskar kartöflur
með osti og brúnni sósu. Rosalega mettandi!

Fólk á okkar aldri á ekki börn, heldur hunda.

Bjarki upp á pool-borðinu. Mér fannst meira
áríðandi að taka af honum myndir en ná honum niður.
Vond móðir!

Hún Kerri vinkona var svo góð að redda mér fullt af bómullargarni þegar ég endaði á spítala fyrir rúmlega tveimur árum. Stytti ég mér þá stundir við að hekla búta í hekluteppi, eins og Anna mamma Finns kenndi mér að gera fyrir meira en áratug síðan (húrra fyrir vöðvaminni!). Mér tókst ekki að klára neitt sérstaklega marga búta, því að tíminn á spítalanum varð heldur endaslepptur, fyrir utan það að það er merkilega erfitt að hekla með nál í æð.

Þegar heim var komið rykkti ég saman einum og einum bút, en undir lokin ákvað ég að teppið yrði bara að vera dúkkuteppi, og kláraði það sem þurfti upp í 20 búta. Afraksturinn er hér að neðan.

Heklað dúkkuteppi.

Glöggir lesendur sjá kannski að teppið er heldur “skakkt”. Það er líklega eitthvað sem ég get lagað með því að þvo og teygja það til aftur, en því verður heldur ekki neitað að líklega hefði ég átt að nota stærri heklunál, svo og hekla lausar. Það gengur bara betur næst.

Eftir veikindi undanfarinna tveggja vikna þá hefur þessi vika hingað til verið tiltölulega “eðlileg”. Ég var ferlega forsjál og skipulagði “pleideit” hérna heima með sinni hvorri bekkjarsystur Önnu eftir skóla á mánudegi og þriðjudegi (skólinn er búinn kortér fyrir hádegi). Það munar ótrúlega miklu að geta flutt inn leikfélaga til að hafa ofan af fyrir Önnu á daginn svo að hún sé ekki hangandi utan í mér í marga klukkutíma, að drepast úr leiðindum, því ég neita að halda uppi stanslausri skemmtanadagskrá.

Á þriðjudaginn fór Anna líka í píanótíma númer tvö. Við prufukeyrðum kennarann í síðustu viku, og þegar við mættum kom í ljós að hún er tónlistakennarinn í skólanum hennar Önnu sem ég hafði ekki hugmynd um. Hún er ferlega fín, og greinilega vön að vinna með krökkum, þannig að ég var ekkert að leita lengra. Nú lendir það hins vegar á mér að koma Önnu upp á lagið að vilja æfa sig, en ég heyri á kennaranum að hún stefnir að því að Anna æfi sig sjálfstætt sem er í fínu lagi mín vegna!

Hvað varðar píanó hérna heima fyrir þá gaf jólasveinninn fjölskyldunni rafmagnspíanó, og ég sit núna á kvöldin (með heyrnatól) og glamra mig í gegnum þessa ágætu kennslubók sem ég rakst á í einni bókabúð. Ég er nefnilega ekki alveg tilbúin að fara að eyða peningum í píanókennslu fyrir sjálfa mig, fyrst vil ég sjá hversu langt ég kemst sjálf. Markið er annars ekki mjög hátt sett. Ég veit um eitt “fullorðinslag” sem mig langar til að kunna, og svo væri gaman að kunna nokkur krakkalög. Þær nótnabækur fá hins vegar að bíða þar til ég klára grunnbókina.

Annars er “frí”-tilfinningin hægt og rólega að koma sér fyrir í hausnum á mér. Þannig velti ég fyrir mér valkostum í morgun eftir að allir voru horfnir að heiman nema ég, og endaði úti í garði að klippa plöntur. Eftir skóla fór Anna í eftirskólapössun (ennþá þrisvar í viku, þó svo að það sé líklega ekki réttlætanlegt peningalega séð í augnablikinu) og ég notaði tækifærið og hitti gamla skólasystur og borðaði með henni hádegismat, og fór svo, eins sjokkerandi og það er, í sund og synti einn kílómeter. Anna hefur ekki verið í sundskólanum síðan í haust, og því langt frá síðasta svamli. Og já, ef einhver ætlar að kvarta yfir sundlaugaverði á Íslandi, þá kostaði það $6, eða um 750 isk, að hoppa ofan í laugina.

Þar með var hins vegar dagurinn svo gott sem búinn, því að við erum bara með einn bíl, og það tekur dágóðan tíma að rúnta um og ná í alla fjölskyldumeðlimi úr vinnu og skóla. Ég svindlaði hins vegar í kvöld og pantaði take-out, enda þreyttari eftir sundið en ég vildi fús viðurkenna. Yfirleitt hjólar Finnur núna í vinnuna, en það hefur gengið á með skúrum og hann því kátur fengið far á morgnana með Hrefnu-strætó.

Í kvöld gerði ég það sama og önnur kvöld í þessari viku: tók upp handavinnu og horfði/hlustaði á fyrirlestra frá TED fyrirlestraseríunni. Ég hef endrum og eins horft á einn og einn TED fyrirlestur þar sem þeir hafa gengið sem faraldur á milli fólks, en nú er svo komið að vefurinn þeirra er að springa af forvitnilegum og áhugaverðum fyrirlestrum (ca. 10-20 mínútna langir flestir) og því ekki seinna vænna en að fá sér að smakka. Í kvöld var ég sérstaklega hrifin af þessum fyrirlestri og finnst að sem flestir ætti að sjá hann.

Í handavinnufréttum er það helst að ég rykkti loksins saman þessum 20 hekluteppisbútum sem hafa elt mig frá því að ég byrjaði á þeim á spítalanum fyrir um tveimur og hálfu ári síðan. Þar með fannst mér ég vera frjáls til að byrja á einhverju nýju, og fyrir valinu varð prjónuð húfa úr sama garni. Ekki er ég nú alveg viss um að garnþykkt og prjónastærð séu alveg að gera sig, en einhvers staðar verður maður að byrja!

Anna fór aftur í skólann eftir stutt veikindi á föstudaginn. Helgin var álíka róleg og vikan var. Í gær, laugardag, gerðist það helst að við fórum í 6 ára afmæli til Daníels Andra. Í dag skrönglaðist ég með þau systkinin út úr húsi fyrir hádegi í smá hjólatúr á nálægan leikvöll, og svo fóru þau feðginin í búðarferð á meðan Bjarki og ég lögðum okkur.

Bjarki passaði loksins á gamla hjólið hennar Önnu
rétt fyrir jólin, og lærði að nota pedalana á nokkrum dögum.

Þau systkinin að hjóla út botnlangann okkar.

Komin á leikvöllinn.

Það var skýjað, og því tækin ennþá blaut eftir nóttina.
Það voru því kátir en örlítið rakir krakkar sem hjóluðu heim
á leið eftir leikvallardvölina.

Anna lufsaðist niður í morgun, og vildi ekkert borða, bara drekka vatn. Það var í hæsta máta óvenjulegt, enda kom í ljós að hún var með 38.6 stiga hita, svo og blautan hósta, og var send beint aftur í rúmið. Klukkan tíu lufsaðist hún fram úr aftur, enda sá hún fram á gómsætt sjónvarpsgláp. Þegar leið á daginn hresstist hún aldeilis við, en ég er ekki alveg viss um að hitinn sé alveg farinn úr henni. Þetta er líklega sama pest og hélt Bjarka heima vel kátum en heitum alla síðustu viku, og við verðum því bara að sjá hvernig henni líður á morgun.

Anna Sólrún sagði upp úr þurru síðasta sunnudagsmorgun að hún vildi endurraða húsgögnunum í herberginu sínu. Við mældum því út herbergið og teiknuðum á blað, ásamt því að klippa út blaðsnepla til að tákna húsgögnin.

Mæðgurnar að íhuga húsganga-endurröðun.

Teikning af herberginu í tommum, og blaðasneplar til að tákna
húsgögnin sem voru í herberginu á sunnudagsmorgni.

Anna komst í myndavélina og tók mynd af kjólasafninu sínu.

Anna fyrir framan nýju kommóðuna sína á þriðjudaginn. Hún
var hörð á því að fá rauða hillu, ég rak augun í rauða náttborðið
á hjólum og ég prísa mig sæla fyrir að bleika kommóðan í Ikea var
alveg jafn lítil og gamla kommóðan hennar og þar með ókaupanleg.

Það er skrítið að lifa í heimi þar sem fólk er að upplifa gríðarlegar hörmungar á einum stað, á meðan allt er bara í afskaplega þægilegum gír á öðrum stað. Þannig var ég ekki að týna mannslíkama út úr byggingarústum í dag heldur snérist minn dagur að mestu um hárgreiðslutíma. Og jú, við erum búin að láta fé af hendi rakna til að friða samviskuna, en heilinn á samt í erfiðleikum með að láta þessa tvo veruleika passa saman. Þar á ofan hjálpar það engum að maður leggist í þunglyndi yfir óréttlæti og grimmd veraldarinnar, svo að nú er ég farin að forðast fréttir af hamförunum. Í takt við það…

Bjarki náði sér í hósta/hita/nefrennslis-pest í gær, svo að við mæðginin höfum verið að dúlla okkur heima í tvo daga. Það rann upp fyrir mér í gærmorgun að það er orðið svo langt síðan að Bjarki fékk almennilegan hita að hann mundi ekki lengur eftir að hafa verið mældur “almennilega”. Hvað um það, hann er búinn að vera með með 38.5-38.9 stiga hita síðan þá, en samt vel sprækur.

Við hjónakornin skelltum okkur upp í borg um helgina, ásamt Katie og Dirk, til að vera viðstödd “live broadcast” á A Prairie Home Companion. Krakkarnir voru á meðan í öruggum höndum Söruh og Augusto (sem munu fara upp í borg um næstu helgi, en þá er seinni sýningin af tveimur í San Fran) fyrir utan að Jason þeirra var með magapest, og því megum við eiga von á einni svoleiðis í vikunni.

Hvað um það. A Prairie Home Companion er hálfgerð útvarps-stofnun í Bandaríkjunum. Á hverju laugardagskvöldi klukkan 18 ómar intro-lagið, sungið af Garrison Keillor undanfarin 30 ár eða svo. Næstu tveir klukkutímar fara svo í lög og leikþætti, allt flutt af um 10 manns eða svo. Höfuðpaurinn sjálfur er Hr. Keillor. Sér til halds og trausts er hann með tvo leikara (karl og konu) svo og hljóðmyndunar (sound effects) gæja. Fimm hljómfæraleikarar sjá um undirspilið, og svo eru alltaf góðir gestir sem koma og syngja og/eða spila með.

Við skemmtum okkur konunglega, þó svo að sætin hefðu verið í blóðnasaflokki (nosebleed-seats) og við með sjónauka með okkur. Garrison er fæddur sögumaður, og kann sitt fag aftur á bak og áfram. Meðal annars flutti hann 10 mínútuna “Fréttir frá Lake Wobegone” blaðlaus, söng mörg lög, tók þátt í leikþáttum og þar fram eftir götunum. Alltaf gaman að horfa á fólk sem veit hvað það er að gera!

Eftir sýninguna tókst okkur að fá borð á nálægum veitingastað sem var ekki mikið fyrir augað, en maturinn var alveg eðal. Það var fullkominn endir á eftirmiðdeginu, og kátir foreldrar sem komu heim til barnanna sinna síðar um kvöldið, eftir keyrslu niður úr borg, þar sem við hlustuðum að sjálfsögðu á þáttinn sem við höfðum ný-horft á. Jú, vegna tímamismunar þá byrjaði sýningin klukkan 15 hjá okkur sem er klukkan 18 á austurströndinni, og þremur tímum síðar var sýningin svo send út á KQED útvarpsstöðinni.

Horft úr “nosebleed section” í War Memorial Opera House
niður á sviðið þegar sýningin var búin. Hljómsveitin hélt
áfram að spila nokkur lög eftir að sjálf útsendingin var búin.

Anddyrið á óperuhúsinu. Katie hafði orð á því að
hún hefði horft á fólkið sem var að mæta á sýninguna
og fannst sem hún væri búin að finna “sitt fólk”.
Sjaldan hef ég séð jafn marga Prius bíla að reyna
að finna bílastæði.

Just got a “new and improved” “Explanation of Benefits” in the mail from our USA health insurer, Cigna, and by golly, it must have gone through some PR department. I SAVED 95%. No hang on, I only saved 90%. No hang on, I actually saved 91%!

(For those living in socialist Europe, an EOB is a piece of paper telling you how much the doctor/hospital charged (X), how much of a discount, Y, Cigna got (all insurance companies have secret agreements with various institutions/doctors that magically lower any incoming bill by an apparently random amount), then what Cigna actually paid (0.9*(X-Y) or (X-Y)-$10 depending on what it is), and what I’m supposed to pay (0.1*(X-Y) or $10). And at the bottom, there’s now a BIG CIRCLED NUMBER with how much “You saved” (0.9(X-Y)/X or (X-10)/X). And that’s only if everything is processed “correctly”. They often make mistakes, usually mistakes that cost the patient money. How is a “normal” person supposed to keep track of this?!?! Much less make “informed” decisions on which treatment to go for? GAA!)